Πώς μια αγροτική κατοικία στη Βουργουνδία αναγεννήθηκε μέσα από το σύγχρονο design…
Ως λάτρης του design, έχω μάθει να ανακαλύπτω την αισθητική, κυρίως μέσα από τα ξενοδοχεία που επιλέγω και παρουσιάζω. Χώρους που αφηγούνται ιστορίες μέσα από υλικά, φως και λεπτομέρειες. Κάθε ταξίδι μου εμπεριέχει μέσα και μια μικρή αρχιτεκτονική αναζήτηση.
Ωστόσο, πέρα από τα εντυπωσιακά lobbies και τις signature σουίτες, αυτό που συχνά με ενθουσιάζει είναι κάτι πιο αθόρυβο: παλιά σπίτια που ξαναπαίρνουν ζωή. Κατοικίες με μνήμη, που δεν διαγράφουν το παρελθόν τους, αλλά το μεταφράζουν σε σύγχρονη εμπειρία.
Ένα τέτοιο παράδειγμα μου τράβηξε την προσοχή στη Βουργουνδία, μια ανακαίνιση που αποδεικνύει πως το αληθινό design δεν αφορά την επιβολή, αλλά την επανερμηνεία.Μια παλιά αγροτική κατοικία στη Βουργουνδίας, συγκεκριμένα σπίτι οινοποιών, μετατράπηκε σε σύγχρονο καταφύγιο διακοπών.
Στην καρδιά της Burgundy, εκεί όπου οι αμπελώνες συναντούν μεσαιωνικά χωριά και ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο αργά, ένα παλιό σπίτι οινοποιών ξαναβρίσκει τη φωνή του. Όχι ως μουσειακό απολίθωμα του παρελθόντος, αλλά ως ένας ζωντανός χώρος φιλοξενίας, έτοιμος να υποδεχθεί φίλους, οικογένεια και καλοκαιρινά τραπέζια που κρατούν μέχρι αργά.
Το project, με τίτλο Inhouse of Time Regained, φέρει την υπογραφή του Atelier FCA, υπό τη διεύθυνση του Ιταλού αρχιτέκτονα Fabrizio Fiorentino. Στόχος δεν ήταν να «επανασχεδιάσουν» το σπίτι, αλλά να το ακούσουν, να αφουγκραστούν την αγροτική του μνήμη και να τη μεταφράσουν σε σύγχρονη γλώσσα.
ENA XΩΡΙΟ ΜΕ ΜΝΗΜΕΣ
Η κατοικία βρίσκεται στο Deux Rivières, ένα μικρό, καλοδιατηρημένο χωριό περίπου 1.200 κατοίκων στο διαμέρισμα Yonne. Με μεσαιωνικές ρίζες, ποτάμι που το διασχίζει και παράδοση στην κεραμική που ανθίζει από το 1945, το χωριό διατηρεί μια αυθεντικότητα σπάνια για τα γαλλικά δεδομένα. Η παρέμβαση εντάσσεται διακριτικά στο ιστορικό περιβάλλον. Καμία επιδεικτική χειρονομία, καμία αρχιτεκτονική υπερβολή, μόνο ισορροπία, αφαίρεση και σεβασμός.
ΑΠΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΕ ΣΠΙΤΙ… ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ
Το κτίσμα αποτελείται από δύο όγκους. Την κύρια κατοικία, 160 τ.μ. χωρισμένη σε δύο επίπεδα κι έναν ανεξάρτητο αχυρώνα 120 τ.μ., που πρόκειται να αποκατασταθεί μέσα στο 2026. Πρόκειται για εξοχική κατοικία ενός γαλλοϊρλανδικού ζευγαριού που ζούσε στις ΗΠΑ, ένα σπίτι επιστροφής στις ρίζες, αλλά και τόπος συνάντησης.
Η αρχιτεκτονική ιδέα εστίασε στους κοινόχρηστους χώρους. Το ισόγειο φιλοξενεί έναν ευρύχωρο, διαμπερές χώρο καθιστικού με ανοιχτή κουζίνα και μεγάλο κεντρικό πάγκο, την «καρδιά» του σπιτιού. Η τραπεζαρία και το living συνδέονται ρευστά, δημιουργώντας μια αίσθηση συνέχειας. Οι χώροι είναι πολυλειτουργικοί: φιλοξενούν τόσο εργασία, όσο και κοινωνική ζωή. Τα υπνοδωμάτια είναι συνειδητά πιο συμπαγή.
Η αρχιτεκτονική αφήνει χώρο στη συλλογικότητα.Στον επάνω όροφο, που προέκυψε από τη μετατροπή της παλιάς σοφίτας, τα ξύλινα ζευκτά διατηρούνται, αγγίζοντας ύψη σχεδόν έξι μέτρων. Αντί να «κρυφτούν», αναδεικνύονται ως ζωντανή παρουσία. Η πρόκληση ήταν διττή: πώς δημιουργείς οικειότητα σε έναν σχεδόν μνημειακό όγκο; Η λύση ήρθε μέσα από ειδικές ξυλουργικές κατασκευές, που επαναφέρουν την κλίμακα σε ανθρώπινα μέτρα χωρίς να θυσιάζουν το μεγαλείο του χώρου.
ΥΛΙΚΑ ΜΕ ΓΕΙΩΣΗ
Η παλέτα είναι γήινη και αυστηρή: φυσική δρυς, εμφανές τούβλο, σοβάς σε ουδέτερους τόνους. Το χρώμα χρησιμοποιείται φειδωλά, ως εργαλείο ισορροπίας, όχι εντυπωσιασμού. Το αποτέλεσμα είναι ένα σπίτι που δεν φωνάζει «design». Αντίθετα, αποπνέει ηρεμία, διάρκεια και εκείνη τη σπάνια ποιότητα που σε κάνει να θες να μείνεις λίγο περισσότερο.
DESIGN ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ
Η ανακαίνιση εξελίχθηκε σε δύο βασικές φάσεις (2015 και 2023), ενώ η αποκατάσταση του αχυρώνα και η διαμόρφωση των εξωτερικών χώρων προγραμματίζονται να ολοκληρωθούν μέσα στο 2026.Περισσότερο από αρχιτεκτονικό έργο, πρόκειται για μια άσκηση μνήμης. Σε μια εποχή που το ταξίδι συχνά αναζητά την αυθεντικότητα, αυτή η κατοικία στη Βουργουνδία μας υπενθυμίζει πως το αληθινό design δεν επιβάλλεται, αποκαλύπτει.Και τελικά, ίσως το πιο σύγχρονο στοιχείο του σπιτιού να είναι η αίσθηση του χρόνου που ξανακερδίζεται.
Project photographs: Juan Jerez
Portrait of Fabrizio Fiorentino: Martina Biccheri
